Scriptiebank overzicht

In mijn thesis onderzoek ik waarom de beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd, die onder de regering-Michel I politiek geblokkeerd bleef, onder de bredere regering-De Wever I in amper zes maanden werd gerealiseerd. Aan de hand van twaalf elite-interviews wordt aangetoond dat niet alleen de ideologische samenstelling van een coalitie van belang is, maar ook de relatieve positie van partijen, gedeeld politiek eigenaarschap en de controle over cruciale momenten in het besluitvormingsproces. Onder Michel I bevonden CD&V en MR zich in politiek kwetsbare posities en raakte het voorstel niet tot de echte coalitieonderhandelingen. Onder De Wever I konden vijf partijen de hervorming vanuit verschillende politieke verhalen ondersteunen, terwijl de sterkste voorstanders bovendien de institutionele hefbomen in handen hadden. De studie toont zo hoe coalitiepolitiek kan verklaren waarom een jarenlang geblokkeerde welvaartsstaatshervorming plots bijzonder snel mogelijk wordt.

In België neemt het aantal langdurig zieken toe, wat heeft geleid tot een beleid dat sterk inzet op 'activering'. Via verplichte medische herbeoordelingen en specifieke trajecten streeft de overheid naar een snellere terugkeer naar de arbeidsmarkt. Dit kwalitatief onderzoek gaat na hoe langdurig zieken het huidige activeringsbeleid beleven en welke drempels een rol spelen in hun traject.
De resultaten belichten specifiek de subjectieve beleving van de patiënt. Hieruit blijkt een duidelijke kloof tussen de beleidsintenties en de dagelijkse realiteit van de patiënt. Het maatschappelijke en politieke debat rond activering gaat voor veel respondenten gepaard met gevoelens van schaamte en stigmatisering. Tijdens de medische controles ligt de nadruk bovendien vaak op objectief meetbare, fysieke parameters. Hierdoor dreigen 'onzichtbare' klachten, zoals chronische pijn of vermoeidheid, naar de achtergrond te verdwijnen. Voor veel patiënten voelt dit aan als een gebrek aan erkenning, wat het traject bemoeilijkt en leidt tot een extra mentale belasting.
Daarnaast toont het onderzoek de ingrijpende emotionele en sociale impact van langdurige ziekte aan, waaronder een verlies van eigenwaarde. De patiënten zelf geven aan sterk gemotiveerd te zijn om opnieuw deel te nemen aan de arbeidsmarkt. Deze vaststelling wijkt af van de aannames die ten grondslag liggen aan het huidige activeringsbeleid. Ondanks deze motivatie ervaren patiënten in de praktijk echter aanzienlijke barrières. De vrees voor onbegrip en discriminatie op de arbeidsmarkt is groot. Patiënten benadrukken in hun antwoorden dan ook de dringende nood aan structureel maatwerk en een beter maatschappelijk begrip voor de onvrijwillige aard van hun ziekte.
Aangezien het thema van langdurige ziekte en re-integratie hoog op de maatschappelijke agenda staat, kunnen de resultaten van dit onderzoek waardevolle informatie bieden omtrent de mogelijke werkpunten van het huidige beleid. De studie suggereert dat een eenzijdige focus op de individuele verantwoordelijkheid van de patiënt onvoldoende is voor een duurzame werkhervatting. Deze masterproef kan dienen om handvatten aan te reiken voor een verschuiving naar gedeelde verantwoordelijkheid. Voor controle-instanties betekent dit het belang inzien van een bredere, meer empathische benadering van ziekte. Tegelijkertijd is er nood aan een inclusiever beleid dat actief inzet op maatwerk en het doorbreken van heersende stigma's, zodat de drempel naar een duurzame werkhervatting daadwerkelijk verlaagd wordt.

Zieke jongeren te bed of niet te bed.Hoe ervaren onderwijzers het werken met Bednet ?Bednet bestaat nog geen tien jaar maar heeft al heel wat bekendheid verworven in Vlaamse scholen. Langdurig zieke kinderen tussen 6 en 18 jaar krijgen via Bednet les via het pc-scherm thuis of in het ziekenhuis. Eén druk op de knop en ze kunnen een kijk nemen in het leslokaal: ze zien hun leraar en klasgenoten en horen hoe de les verloopt. Meer nog: ze kunnen deelnemen aan de les, zelfs de vinger opsteken en vragen stellen kan.

 Kennis van verpleegkundigen: een belangrijke schakel in het overmatig gebruik van psychofarmaca bij ouderen.Psychofarmacagebruik of het gebruik van o.a. slaap- en kalmeermiddelen scheert hoge toppen onder de Belgische bevolking. In vergelijking met andere Europese landen worden in België gemiddeld het meest psychofarmaca ingenomen. Het hoge gebruik wordt daarbij vooral opgemeten onder de oudere bevolkingsklassen. In dit complexe proces waarbij psychofarmaca worden voorgeschreven en onderhouden, wordt de rol van verpleegkundigen uitbelicht.

“Ik studeer nu geschiedenis aan de universiteit. Tweedekansonderwijs heeft mij, en ongetwijfeld vele anderen, een tweede kans aangereikt waarvan ik mijn verdere leven de vruchten zal dragen. Het was een keerpunt in mijn leven...” (Afgestudeerde TKO) De leerplichtwet schrijft voor dat Belgische jongeren tot hun achttiende moeten schoollopen. Zo wil de overheid ervoor zorgen dat niemand vroegtijdig de schoolbanken verlaat zonder een diploma op zak te hebben.

Doorbreek de stilte
 
Kinderen die langdurig ziek zijn. Voor velen is dit thema de ‘ver-van-mijn-bedshow’. Iedereen vindt het wel erg, maar niemand staat er verder bij stil. Tot iemand uit de nabije omgeving getroffen wordt. Even lijkt de wereld stil te staan. Overleven krijgt hier vervolgens voorrang op leven. Maar wanneer kinderen een langere periode ziek zijn, durft het spreekwoord ‘Uit het oog, uit het hart’ wel al eens gelden.
 
Elk jaar blijven kinderen een langere periode van school weg omwille van een ziekte of een ongeval.