Scriptiebank overzicht

Cyberaanvallen zijn alomtegenwoordig. De gevolgen ervan worden met de dag ernstiger. Deze aanvallen vereisen daarom een strenge en duidelijke regelgeving. Het merendeel van de staten besloot dan ook na jaren van discussie dat het internationaal humanitair recht van toepassing is op cyberoorlogvoering. Het blijft echter onduidelijk hoe de principes geïnterpreteerd moeten worden. Over het beginsel van onderscheid rees bijvoorbeeld de vraag of digitale gegevens als voorwerp beschouwd kunnen worden. In dat geval zou dit beginsel namelijk persoonsgegevens beschermen. Gezien de interconnectiviteit van de cyberruimte is dit dan ook zeer wenselijk.

In twee niet-bindende instructies over cyberoorlogvoering besloten experten daarentegen dat persoonsgegevens geen voorwerp zijn. Verschillende auteurs hebben kritiek geuit op dezeinterpretatie. Volgens hen beschouwen staten digitale gegevens reeds als voorwerp en ontstaat er gewoonterecht. In hun argumentatie voor deze verklaring ontbreekt echter sluitend bewijs.

Deze masterproef onderzoekt daarom de waarachtigheid van dit standpunt. De masterproef analyseert bronnenmateriaal van veertien staten op zoek naar opinio juris en statenpraktijk. De staten zijn geselecteerd aan de hand van drie factoren wat betreft hun betrokkenheid in cyberoorlogvoering. Op basis van deze analyse besluit de masterproef dat staten de ‘scale and effects approach’ toepassen: ze evalueren of de niet-materiële gevolgen van een cyberaanval, bijvoorbeeld economische, gelijkaardig zijn aan de gevolgen die een fysieke aanval zou veroorzaken. Het standpunt van de auteurs is dus gedeeltelijk waar: staten beschouwen digitale gegevens niet als voorwerp, maar wanneer de omvang en gevolgen van een cyberaanval een bepaalde drempel overschrijden, beschermen ze digitale gegevens alsnog als een voorwerp. Deze bevinding resulteert in een alternatieve interpretatie voor huidige praktijken in de
cyberruimte. Om vervolgens bovenvermelde drempel te specifiëren, zijn de interpretatie van de experten en de alternatieve interpretatie toegepast op scenario’s. Deze toepassing toont aan dat staten vaker bescherming bieden tegen cyberaanvallen dan de experten in hun interpretatie aan bescherming voorzien. De masterproef concludeert daarom dat een herinterpretatie wenselijk is om de rechtszekerheid en de bescherming van persoonsgegevens te verhogen.

We leven in een digitaliserende en snel evoluerende wereld op vlak van informatica. Bij digitalisering behoren natuurlijk veel data waaronder ook persoonlijke data.
Voor het ontstaan van GDPR had elke lidstaat van de Europese Unie reeds richtlijnen en wetgeving inzake databescherming, maar deze kon per lidstaat verschillen. GDPR vervangt deze richtlijnen om ze te uniformiseren voor alle lidstaten van de Europese Unie. Ook zorgt GDPR er nu voor dat meer soorten data als persoonlijke data gezien worden. Elk bedrijf dat klantendata verwerkt en bijhoudt van Europese burgers is onderworpen aan de GDPR.
Het doel van mijn onderzoek is bekijken welke impact de GDPR heeft op verschillende vakgebieden binnen informatica zoals security, privacy en big data. Een ander doel van het onderzoek is bekijken hoe de totstandkoming van compliance aan de GDPR binnen een onderneming aangepakt dient te worden.

De scriptie omvat een analyse van het EU-V.S. Privacyschild in het licht van de Europese privacystandaarden (in het bijzonder deze aangaande de legaliteit van 'mass surveillance'). Die analyse wordt vervolgens in perspectief geplaatst door andere EU instrumenten (zoals de PNR akkoorden, de PNR Richtlijn, het TFTP akkoord, (standard) contractual clauses en binding corporate rules), in de mate dat die zich daartoe lenen, aan dezelfde test te onderwerpen.

Evaluatie van de nieuwe databeschermingsregelgeving aan de hand van de gebruikersovereenkomst van Facebook.

Het gebruik van drones door burgers voor bewakingsdoeleinden. Is dit wel wettelijk geregeld?

De veiligheid van WordPress, Joomla en Drupal onder de loep De alomtegenwoordigheid van het internet is tegenwoordig niet meer weg te denken. Bijna iedereen heeft een account op websites als Facebook, Twitter en Instagram. Dit betekent dat men allerlei persoonlijke gegevens zoals naam, e-mailadres en wachtwoord verspreidt op het internet, veronderstelt dat deze veilig worden opgeslagen, en dat het gebruik van de websites zelf ook veilig is.