Woorden van een artiest over een artistiek onderzoek naar zichzelf.

Dit is een artistieke scriptie over een artistiek theaterstuk, dus de volgende tekst is dan ook een artistiek “artikel”. 

roisin callaerts, 2026

Ik schrijf dit artikel hoe ik mijn artistieke tekst en scriptie heb geschreven. 

Mijn schrijfpen de ruimte geven op een blanco blad alles neer mogen pennen, wat ik in een PowerPointpresentatie niet zeggen kan. De woorden de ruimte mogen geven waar ik naar verlang. Van die academische hokjes en richtlijnen krijg ik claustrofobie, terwijl ik al zo dankbaar ben dat ik de vrijheid van Drama studeren mag voelen, dan stel uw voor rechten of chemie. 

Er werd gevraagd om een nieuwsartikel te schrijven, om aan de lezer mee te geven. 

Wel, mijn scriptie en mijn artistieke proef zijn een inkijk in mijn leven. 

Een inkijk in mijn hoofd en hoe mijn onzekerheid mij van vrijheid beroofd. 

Ik wilde haar vermoorden, mijn “Insecurity”, zo graag een kopje kleiner maken. Om uiteindelijk tot de conclusie te geraken dat dat onmogelijk is. Zo ineens mijn besluit erbij gevist. 

Maar voor ik het over mijn besluit ga hebben, moet ik misschien eerst mijn onderzoeksvraag erbij halen, want die zal uiteindelijk mijn scriptie bepalen. 

Dus:
“Hoe geef ik een stem aan mijn ongehoorde ik in een theatervoorstelling en hoe maak ik dit wat zo persoonlijk is, iets wan van iedereen is?”

Ik schreef dus over mijn ongehoorde ik, omdat dit mijn onzekerheid bepaald. Een boze tiener, een klein zwijgend meisje in een artistieke tekst vertaald. 
Om een volgende, verdere, vereikendere stap als artiest te zetten, moest ik, Roisin Callaerts, stoppen met me te verzetten en eens flink naar mezelf kijken en luisteren en de woorden die ik nooit eerder mocht fluisteren, nu de vrije loop laten. Uit zijn voegen laten barsten breken en buigen. In bochten gevochten en uitschreeuwen, niet meer door schaamte laten ondersneeuwen en tegelijk ijzer kan doen smelten. 

Ik heb voor mezelf een toneelstuk gemaakt waar ik mocht zeggen, moest zeggen wat ik wil. En geen verschil bij deze scriptie. Ik heb mezelf de ruimte gegeven om te schrijven en te zoeken en gaandeweg te besluiten en beslissen en te twijfelen en te vergissen. Om mijn angsten uit te mogen spreken en om me te verzoenen niet te wreken met de wereld van Het Theater. 

Mijn scriptie was een gesprek dat ik met mezelf moest voeren. Een gesprek waar ik mocht leren van en uit mezelf en waar de angsten altijd om de hoek loeren. 

Maar ook de kracht, de chaos, de intelligentie en de trots. Mijn voorstelling was het water en mijn scriptie de rots. In de branding waar ik op kon terugvallen en hoewel ik academisch schrijven haat, kon het me op deze manier wel bevallen, meevallen, ik heb niet moeten uitstallen, uitstellen. Geen oordeel vellen. Gewoon schrijven. 
Wat is een snelle gedachte en wat wil blijven? Wat is een momentopname, een angstje, een twijfel, iets vluchtig vlug en wat is herhaling, wat komt telkens terug? 

Met deze artistieke scriptie heb ik de groei vastgelegd die ik mijn laatste Masterjaar ‘Drama’ heb doorgemaakt en dat kan niet worden afgekraakt. Dat is iets van mij voor mij en dat hou ik voor altijd bij.

Dat neem ik mee in mijn eerste enge stapjes naar het werkveld en dan zullen zien wat deze geleerde les echt voorstelt. 

Ben ik van mijn onzekerheid als toneelspeler af? Of was dit maar iets tijdelijk en voel ik me bij het volgend project weer laf, wensend naar mijn eigen graf, liever dan voor publiek te spelen. Hun meningen kunnen me nog steeds heel veel schelen. 

Ik ben eerlijk hé, ik weet het. Jullie hebben niet om deze eerlijkheid gevraagd, maar terwijl dit meisje verder klaagt, komt ze stiekem bij het antwoord op haar onderzoeksvraag.

Het is namelijk door die eerlijkheid te durven delen, dat het anderen wat kan schelen. Een publiek kan zich herkennen in mijn angsten, zorgen en de druk die ik ervaar. Want we voelen het allemaal, sommigen lichter, anderen even zwaar. 

Ik heb mijn manier van maken gevonden (alleszins voor mijn voorstelling WUSSY). Ik laat me leiden door beweging en muziek. Mijn woorden zoeken ritmiek in alle hectiek van mijn hoofd en lijf, die op één lijn proberen te komen, terwijl er een woordenstorm uit mij wil stromen. Beweging is mijn middel, wanneer het gevoel voorbij woorden gaat en ik geen draad vind om ze aan vast te knopen, me geen raad weet om en op woorden blijf hopen. 

Bewegen doet mij spreken op een manier die woorden niet kunnen preken. 

Ik haat mezelf bewijzen. Ik choke als ik MOET presteren. Mijn hele zenuwstelsel gaat dan blokkeren. Ik ben waarschijnlijk de slechtste actrice ooit, als alles wordt dichtgegooid als ik iets MOET. Bewijzen, presteren, jezelf profileren altijd goed, beter, best. Het is een test die ik niet kan slagen. 

Alles is loslaten en haat mezelf bewijzen, maar heel deze fucking sector hangt af van validatie krijgen van een ander. En niemand is voorstander, maar dat is hoe deze wereld werkt. Iets wat ik met het afstuderen heb gemerkt. 

Daarom heb ik dit werk gemaakt, om mezelf met al deze dingen te confronteren en te leren uit wat ik schrijf, want ik geloof dat je heel veel kan leren uit hoe je tegen jezelf praat. Harde woorden schaadt het zelfbeeld en zelfliefde is de weg naar acceptatie en appreciatie. Naar dat loslaten. 

Jullie, lieve lezers, zullen hier waarschijnlijk niets van begrijpen, als je zelfs al tot het einde gelezen hebt. Maar dit is het concept van mijn artistieke werk en ik durf mij te onderscheiden van de rest en dat is geen zwakte, maar sterk. Waarschijnlijk niet iets waarmee ik geld zal binnenhalen, maar als artiest geraak je gewend aan falen. 
Dank je wel aan de mensen die wel tot het einde hebben gelezen en nog beter: het vrezen voor je eigen wezen begrijpen of herkennen.