Banner

English Loanwords in the Chinese Lexicon

Ruth Vervaet
Het voorkomen van Engelse leenwoorden in Modern Chinees. Het eerste deel gaat in op het historisch voorkomen van leenwoorden in China en de sociaal-culturele redenen. het tweede deel van de scriptie handelt over de verschillende manieren die worden aangewend om Engelse woorden te vertalen in het Chinees.

Baibai en kafei, spreekt u ook een mondje Chinees?

Baibai en kafei, spreekt u ook een mondje Chinees?

 

“Ik begrijp er niets van, dat is Chinees voor mij”, een uitdrukking die u waarschijnlijk zelf al een keer in de mond nam, of van iemand anders te horen kreeg. Het bestaan van een dergelijke zegswijze toont aan dat het Chinees vaak aangevoeld wordt als een onverstaanbare warboel. En wanneer u iets zinnigs probeert te zeggen over het Chinees, komt u doorgaans niet veel verder dan “het klinkt allemaal als chingchong”, “Chinezen kunnen de R niet uitspleken” en “veel vreemde tekens”. Vanaf vandaag kunt u daar aan toevoegen: “Er zitten Engelse woorden verstopt in de warboel die het Chinees soms lijkt”.

 

Het overnemen van vreemde woorden

Talen zijn in geen geval statisch, integendeel zijn ze constant onderhevig aan verandering en beïnvloeden ze elkaar. Een woord dat uit een vreemde taal werd overgenomen, noemt men een ‘leenwoord’. Denk bijvoorbeeld aan computer of charmant . Een mogelijke reden voor het overnemen van een vreemd woord, is dat men kennis maakt met een nieuw object of concept, afkomstig uit een andere cultuur, en dat men vervolgens de originele benaming hiervan overneemt in de eigen taal. De aanvaarding van een vreemd woord vereist steeds een sociaal draagvlak, dit wil zeggen dat de bevolking moet openstaan voor buitenlandse invloeden. Het fenomeen van leenwoorden heeft altijd bestaan en is zeer wijd verspreid (onderzoekers wijzen er bijvoorbeeld op dat de Engelse taal voor 41 procent uit leenwoorden bestaat, voornamelijk uit het Latijn en het Frans). Het uitwisselen van woorden lijkt echter in een versnelling te zijn gekomen door de huidige globalisering.

 

Engels als wereldtaal

Globalisering houdt in dat samenlevingen en culturen over de hele wereld steeds meer verbonden raken. Mensen kunnen steeds makkelijker met elkaar communiceren, mede dankzij gebruik van het internet. Vooral de Engelse taal wordt hierbij gebruikt als internationaal communicatiemiddel. Enerzijds is het de taal van de wetenschap en in business-omgevingen. Anderzijds merken we de overweldigende aanwezigheid van het Engels in de populaire cultuur (muziek, film) en online. De wereldwijde dominantie van deze taal zorgt ervoor dat we dagelijks geconfronteerd worden met uitdrukkingen zoals ‘Oh my God!’ en ‘cool!’, zonder dat we er erg in hebben dat deze eigenlijk geen deel uitmaken van de Nederlandse woordenschat.

 

Engels is ku !

Ook in China is de dominantie van de Engelse taal op wereldvlak voelbaar, en komen we Engelse leenwoorden tegen, zoals baibai (拜拜) ‘bye-bye’, kafei (咖啡) ‘coffee’, heike (黑客) ‘hacker’ en bengji (蹦极) ‘bungee’. Dit taalkundige fenomeen heeft een sociaal historische verklaring. Sinds de late jaren 1970 begon China internationaal mee te spelen, in de eerste plaats om haar economie een boost te geven, en zo de welvaart van haar bevolking op te krikken. Samen met de gewenste kennis en technologie, stroomden ook de westerse cultuur en taal binnen in China. De hedendaagse Chinese bevolking beseft dat een degelijke kennis van het Engels vereist is indien men een respectabele (en internationaal gerichte) job ambieert.  Vandaar dat ouders hun kinderen reeds op jonge leeftijd Engelse les laten volgen – een grote verandering aangezien de doorsnee Chinees van middelbare leeftijd nooit Engelse taalles genoten heeft. Vooral de jonge Chinese bevolking vindt westerse cultuur en taal prestigieus. Wie het Engels machtig is, wordt gezien als intelligent en ‘cool’ –  ku (酷) in het Chinees, alweer een leenwoord!

 

Creatieve leenwoorden en merknamen

Chinezen hebben verschillende manieren om Engelse woorden over te nemen. We vermeldden reeds enkele klanknabootsingen, andere voorbeelden hiervan zijn buding (布丁) ‘pudding’, baleiwu (芭蕾舞) ‘ballet’ en meiti (媒体) ‘media’. Af en toe komen we Engelse afkortingen tegen in een Chinese tekst, zoals WTO (World Trade Organisation – Wereldhandelsorganisatie) of DNA (deoxyribonucleic acid). Normaal gezien is helemaal niet gangbaar om in het Chinees gebruik te maken van alfabetische letters. Het voorkomen van dergelijke afkortingen toont duidelijk aan dat het Engels steeds belangrijker wordt in China. Verder maken Chinese vertalers soms ook gebruik van meer creatieve manieren om Engelse woorden om te zetten. Wat dacht u bijvoorbeeld van: diannao (电脑), het leenwoord voor ‘computer’, waarvan de letterlijke vertaling ‘elektrisch brein’ luidt, anlesi (安乐死) ‘euthanasie’, wat zoveel betekent als ‘vredevol en tevreden sterven’, en ganlanqiu (橄榄球) ‘rugbybal’, letterlijk ‘olijfvormige bal’? Bij deze woorden is de link met de originele uitspraak echter verdwenen. Ook internationale merken meten zichzelf graag een lokale naam aan bij hun toetreding tot de Chinese markt. Ook hier is het resultaat vaak origineel, zoals Kekou-Kele (可口可乐) voor Coca-Cola, letterlijk ‘lekker en leuk’ in het Chinees, en Jialefu (家乐福) als vertaling voor Carrefour, wat zoveel betekent als ‘amusement voor het gezin’.

De globalisering en groeiende populariteit van de westerse cultuur hebben ervoor gezorgd dat een redelijk aantal Engelse leenwoorden zich hebben ingeplant in het dagelijkse leven in China. Als u goed luistert wanneer u de volgende keer Chinezen hoort babbelen op straat of een oosterse film bekijkt, vangt u misschien wel een baibai of ku op, en denkt u bij zichzelf: “Tiens, dat Chinees is toch niet helemaal Chinees voor mij”.

 

Ruth Vervaet

Bibliografie

Aikhenvald, A. (2002). Language Contact in Amazonia. Oxford: Oxford University Press.

Alleton, V. (2001). Chinese Terminologies: On Preconceptions. In M. Lackner, I. Amelung, & J. Kurtz, New Terms for New Ideas: Western Knowledge and Lexical Change in Late Imperial China (pp. 15-34). Leiden: Brill.

Bauer, R. S. (2006). The Stratification of English Loanwords in Cantonese. Journal of Chinese Linguistics, 34(2), 172-191.

Bolton, K. (2003). Chinese Englishes: a Sociolinguistic History. Cambridge, UK: Cambridge University Press.

Burdorf, S. (2015). A Study on Chinese Phonetic Loan Characters in Dunhuang Manuscripts Dating from 700-1000 CE. PhD Proposal at Ghent University (not published).

Bussmann, H. (1998). Routledge Dictionary of Language and Linguistics. New York: Routledge.

Cai, C. et al. (2015). An Update on the Use and Management of Standard Spoken and Written Chinese. In Li Y., The Language Situation in China (pp. 3-14). Berlin: De Gruyter.

Cao, G., & Yu, H. J. (2015). Language Contact and its Influence on the Development of Chinese Syntax. In Wang & Sun, The Oxford Handbook of Chinese Linguistics. Oxford: Oxford University Press.

Casalin, F. (2008). Linguistic Exchanges between Europe, China and Japan: International Conference, Rome, September 11-12. Rome: Tiellemedia.

Chan, A. K. (1997). Localization in International Branding: a Longitudinal Comparison of the Chinese Names of Foreign Brands in Hong Kong between 1987-1988 and 1994-1995. Journal of Marketing Communications, 3(2), 127-137.

Chan, A. K., & Huang, Y. (1997). Brand Naming in China: a Linguistic Approach. Marketing Intelligence & Planning, 15(5), 227-234.

Chan, M., & Kwok, H. (1990). A Study of Lexical Borrowing from English in Hong Kong Chinese. Hong Kong: Centre of Asian Studies University of Hong Kong.

Chan, T. L. (2004). Twentieth-century Chinese Translation Theory: Modes, Issues and Debates. Amsterdam: Benjamins.

Chang, Z., & Bradley, D. (2012). Tonal Assignment for English Loanwords in Mandarin: An Experimental Approach. Talk at CUNY Conference on the Segment New York City.

Chen Chuanli 陈传礼, & Gao Jixian 高吉先. (2009). Cong yinghan cihui hujie kan yuyan de ronghe 从英汉词汇互借看语言的融合 ("Language Fusion of Chinese Loanwords from English"). Journal of Qujing Normal University, 28(2), 91-95.

Chen Danling 陈丹玲. (2011). Xiandai hanyu zhong yingyuan wailaici de xishou shiyong yanjiu 现代汉语中英源外来词的吸收使用研究 ("A Study on the Absorption and Use of English Loanwords in Modern Chinese"). Zhang Jiao Xian Ke, 32-33.

Chen Zhenbo 陈振礴. (1990). Waiguo zhuanming hanyi chutan 外国专名汉译初探 ("A Study on the Translation of Foreign Proper Names into Chinese"). Journal of Guangdong Institute for Nationalities, 19, 92-96.

Cheng, R. L. (1985). A comparison of Taiwanese, Taiwan Mandarin, and Peking Mandarin. Language, 61(2).

Chu, C. (2000). Translation Theory in Chinese Translations of Buddhist Texts. In A.B. Lonsdale, A. Beeby, D. Ensinger, M. Presas, Investigating Translation. Selected Papers from the 4th International Congress on Translation in Barcelona in 1998 (pp. 43-53). John Benjamins Publishing.

Dai Wentian 戴问天. (2002). Yingyu xingming cidian yu waiguo renming fanyi wenti 英语姓名词典与外国人名翻译问题 ("Dictionaries of English Names and Problems with the Translation of Foreign Names"). Well-Reading, 8(12), 39-42.

Dessein, B. & Heirman, A. (2011). Boeddha, zijn Leer en zijn Gemeenschap: Een Inleiding tot Geschiedenis, Filosofie en Kloosterleven. Ghent: Academia Press.

Dong, Q. (2004). Chinese Translation Theories [1951]. In L. T. H. Chan, Twentieth-century Chinese Translation Theory : Modes, Issues and Debates (pp. 225-229). Amsterdam: Benjamins.

Du Zenghui 杜曾慧. (2008). Yinghanyu xianghu jieci yu kua wenhua jiaoji 英汉语相互借词与跨文化交际 ("Words Borrowed into Chinese and English, and Intercultural Communication"). Nanjing Institute of Industry and Technology, 80, 47-50.

Duanmu, S. (2007). The Phonology of Standard Chinese. Oxford: Oxford University Press.

Durkin, P. (2014). Borrowed words: a History of Loanwords in English. Oxford: Oxford University Press.

Feng Zhiwei 冯志伟. (2002). Zhongguo shuyu biaozhunhua de youlai yu fazhan 中国术语标准化的由来与发展 ("The Origin and Development of the Standardization of Terminology in China"). Renwu Congtan, 6-7.

Feng, Z. (2004). Standardization of Chinese Scientific Loanwords. Aspects of Foreign Words/Loanwords in the World's Languages (The Multi-Faced Nature of Language Policies that Aim to Standardize and Revive Language), Proceedings for 11th International Symposium (pp. 71-77). Tokyo: The National Institute for Japanese Language.

Fleming, S., & Zuckermann, G. (2013). One Name, Two Parents: The Marketing Potential of Phono-Semantic Matching in China. In O. Felecan, Proceedings of Iconn 2 (pp. 119-138). Romania: Baia Mare.

Fung, K.-W. (2008). The Translations Of Western Scientific Terms in Chinese and Japanese Astronomical Treatises in the 17th and 19th Centuries. In F. Casalin, Linguistic Exchanges between Europe, China and Japan: International Conference, Rome, September 11-12. Rome: Tiellemedia.

Gao Mingkai 高名凯, & Liu Zhengtan 刘正埮. (1958). Xiandai Hanyu wailaici yanjiu 现代汉语外来词研究 ("Foreign loans in Modern Chinese"). Beijing: Language and Writing Reform Press.

Glewwe, E. (2015). Tonal Assignment in English Loanwords in Mandarin Chinese. UCLA Linguistics, 1-15.

Gu Jiangping 顾江萍 (2011). Hanyu zhong de Riyu jieci yanjiu 汉语中的日语借词研究 ("A Study on Japanese Loanwords in Chinese"). Shanghai: Shanghai Cishu Chubanshe.

Guang, X. (2012). Buddhist Impact on Chinese Language. In K. Dasho, & C. Dendup, Buddhism Without Borders: Proceedings of the International Conference on Globalized Buddhism (pp. 221-242). Bhutan: The Centre for Bhutan Studies.

Guo, L. (2001). Mandarin Loanword Phonology and Optimality Theory: Evidence from Transliterated American State Names and Typhoon Names. The Seventh International Symposium on Chinese Phonology in Taipei, (pp. 1-17). Taiwan.

Hannas, W. C. (1997). Asia's Orthographic Dilemma. Honolulu: University of Hawai'i Press.

Haspelmath, M. (2009). Lexical Borrowing: Concept and Issues. In M. Haspelmath, & U. Tadmor, Loanwords in the world's languages: a comparative handbook (pp. 35-54). Berlin: De Gruyter Mouton.

Haspelmath, M., & Tadmor, U. eds. (2009). Loanwords in the World's Languages: a Comparative Handbook. Berlin: De Gruyter Mouton.

Haugen, E. (1950). The Analysis of Linguistic Borrowing. Language, 26(2), 210-231.

Heffernan, K. (2011). Questioning the Primacy of Linguistic Factors in Chinese and Japanese Loanword Adaptation Trends. Journal of Chinese Linguistics, 39(2), 478-491.

Heirman, A. & Anderl, C. (2015). Klassieke Talen van Oost-Azië [Syllabus]. Ghent University, Ghent.

Hickey, R. ed. (2010). The Handbook of Language Contact. Malden: Wiley-Blackwell.

Hu, P. (2004). Adapting English into Chinese. English Today, 20(2), 34-39.

Hu Qingping 胡清平. (2001). Yinyi jianyi wailaiyu zhong yi zhi shouxuan 音意兼译外来语中译之首选 ("Semantic Transliteration the Best Strategy for Translating Foreign Words into Chinese"). Chinese Translators Journal, 22(6), 28-31.

Hu, Q., & Xu, J. (2003). Semantic Transliteration: A Good Tradition in Translating Foreign Words into Chinese. Babel, 49(4), 310-326.

Huang, B., & Liao, X. (2002). Modern Chinese. Beijing: Higher Education Press.

Hudson, R. A. (1996). Sociolinguistics. Cambridge: Cambridge University Press.

Jian, Y. (2005). Lexical innovations in China English. World Englishes, 24(4), 425-436.

Johanson, L. (2002). Structural Factors in Turkic Language Contacts. London: Curzon.

Jones, W. J. (1976). A Lexicon of French Borrowings in the German Vocabulary (1575-1648). Berlin: De Gruyter.

Kang, J. (1999). English everywhere in China. English Today 58, 15(2), 46-48.

Kang, Q. (2013). A Contrastive Study of Brand Names in English and Chinese. Cross-Cultural Communication, 9(6), 112-116.

Keller, K. L. (1993). Conceptualizing, Measuring, and Managing Customer-Based Brand Equity. Journal of Marketing, 57(1), 1-22.

Keller, K. L., Heckler, S. E., & Houston, M. J. (1998). The Effects of Brand Name Suggestiveness on Advertising Recall. Journal of Marketing, 62(1), 48-57.

Klöter, H. (2011). The Language of the Sangleys. A Chinese Vernacular in Missionary Sources of the Seventeenth Century. Leiden: Brill.

Kozha, K. (2012). Chinese via English: A Case Study of Lettered-Words as a Way of Integration into Global Communication. In J. Liu, & H. Tao, Chinese Under Globalization: Emerging Trends in Language Use in China (pp. 105-125). Singapore: World Scientific.

Kubler, C. C. (2016). Intermediate Spoken Chinese. Tuttle Publishing.

Kui, Z. (2011). On Chinese-English Language Contact through Loanwords. English Language and Literature Studies, 1(2), 1-6.

Kurtz. (2008). Autopsy of a Textual Monstrosity: Dissecting the Mingli tan, the Earliest Chinese translation of a Work on European Logic. In F. Casalin, Linguistic Exchanges between Europe, China and Japan: International Conference, Rome, September 11-12. Rome: Tiellemedia.

Lee, Y., & Ang, K. (2003). Brand Name Suggestiveness: a Chinese Language Perspective. International Journal of Research in Marketin, 323-335.

Li, C. W.-C. (2007). Foreign names into native tongues. Target, 19(1), 45-68.

Li, D. C. (2015). Lingua Francas in Greater China. In W. Wang, & C. Sun, The Oxford Handbook of Chinese Linguistics (pp. 590-600). Oxford: Oxford University Press.

Li, F., & Shooshtari, N. H. (2003). Brand Naming in China: Sociolinguistic Implications. Multinational Business Review, 11(3), 3-21.

Li Huiling 李慧玲. (2006). Yingyu wailaici guifan wenti de sikao 英语外来词规范问题的思考 ("Reflection on the Standardization of English Loanwords"). Journal of Guangxi University for Nationalities, 23(8), 150-155.

Li Xiaofei 李小飞. (2004). Cong yinghan hu jieci kan zhongwai wenhua shentou 从英汉互借词看中外文化渗透 ("Infiltration of Culture by Borrowed Words into English and Chinese"). Shandong Foreign Language Teaching Journal, 98, 47-49.

Li Zhiyuan 李知沅. (2003). Xiandai Hanyu wailaici yanjiu 現代漢語外來詞研究 ("A Study on Loanwords in Modern Chinese"). Master thesis at National Political University.

Lim, L., & Ansaldo, U. (2016). Languages in Contact. Cambridge: Cambridge University Press.

Liu, J., & Tao, H. (2012). Chinese Under Globalization: Emerging Trends in Language Use in China. Singapore: World Scientific.

Liu, X. (2012). Chinese Lexical Borrowing from Japanese as an Outcome of Cross-Cultural Influence. US-China Foreign Language, 10(9), 1492-1507.

Liu, Y. (1986). Terminological Development and Organization in China. In B. Jernudd, Chinese Language Planning: Perspectives from China and Abroad (pp. 33-46). Amsterdam: Mouton De Gruyter.

Liu Yangqing 刘祥清. (2008). Yinyi de lishi xianzhuang jiqi pingjia 音译的历史现状及其评价 ("Transliteration Past and Present"). Chinese Science & Techonology Translators Journal, 21(2), 38-42.

Liu Zhengtan 刘正埮, Gao Mingkai 高明凯, Mai Yonggan 麦永乾, & Shi Youwei 史有为. (1984). Hanyu wailaici cidian 汉语外来语词典 ("Dictionary of Loanwords"). Shanghai: Shanghai Cishu Chubanshe.

Lü Shuxiang 呂叔湘, & Ding Shengshu 丁聲樹. (1978). Xiandai Hanyu cidian 現代漢語詞典 ("Dictionary of Contemporary Chinese"). Beijing: Shangwu yinshuguan.

Masini, F. (1993). Formation of the Modern Chinese Lexicon and its Evolution towards a National Language: The Period from 1840 to 1898. Journal of Chinese Linguistics Monograph Series, 6, 1-295.

Masini, F. (1997). Aleni's Contribution to the Chinese Language. In T. Lippiello, & R. Malek, Scholar from the West: Giulio Aleni S.J. (1582-1649) and the dialogue between Christianity and China. . Brescia: Fondazione civiltà bresciana.

McArthur, T. (1998). The Oxford Concise Companion to the English Language. Oxford: Oxford University Press.

Meyer, D. (2012). Philosophy on Bamboo: Text and the Production of Meaning in Early China (Vol. 2). Leiden: Brill.

Miao, R. (2005). Loanword Adaptation in Mandarin Chinese: Perceptual, Phonological and Sociolinguistic Factors. Dissertation. Stony Brook University.

Miao, R. (2016). Loanwords. In S.-W. Chan, Routledge Encyclopedia of the Chinese Language (pp. 563-578). Routledge.

Milroy, L., & Muysken, P. (1995). One Speaker, Two Languages: Cross-Disciplinary Perspectives on Code-Switching. Cambridge: Cambridge University Press.

Muysken, P. (1998). Three Processes of Borrowing: Borrowability Revisited. In G. Extra, Bilingualism and Migration (pp. 229-246). Berlin: De Gruyter.

Muysken, P. (2000). Bilingual Speech: A Typology of Code-Mixing. Cambridge: Cambridge University Press.

Myers-Scotton, C. (2006). Multiple Voices: An Introduction to Bilingualism. Blackwell.

Needham, J. (1970). The Translation of Chinese Old Scientific and Technological Texts. In J. Needham, Clerks and Craftsmen in China and the West. Lectures and Addresses on the History of Science and Technology (pp. 83-94). Cambridge: Cambridge University Press.

Ni Dong 倪冬. (2016). Qianxi yingyuan wailaici de guifan wenti 浅析英源外来词的规范问题 ("An Introductionary Analysis of the Standardization of English Loanwords"). Beifang Wenxue Zhong, 125-127.

Norman, J. (1988). Chinese. Cambridge: Cambridge University Press.

Novotna, Z. (1967). Linguistic Factors of the Low Adaptability of Loan-words to the Lexical System of Modern Chinese. Monumenta Serica, 26, 103-118.

Oxford Learner's Dictionaries. (2017, May 20). Retrieved from www.oxfordlearnersdictionaries.com/

Pan, H. (2016). An Overview of Chinese Language Law and Regulation. Chinese Law and Government, 48(4), 271-274.

Peyraube, A. (2000). Westernization of the Chinese Grammar in the 20th Century: Myth or Reality? Journal of Chinese Linguistics, 28(1), 1-25.

Ping, C. (1999). Modern Chinese. Cambridge: Cambridge University Press.

Ping, C. (2015). Language Reform in Modern China. In W. Wang, & C. Sun, The Oxford Handbook of Chinese Linguistics (pp. 531-540). Oxford: Oxford University Press.

Poplack, S. (1981). Syntactic Structure and Social Function of Code-switching. In R. Duran, Latino Language and Communicative Behavior. New Jersey: Ablex Publishing Corp.

Pulleyblank, E. G. (1991). Lexicon of Reconstructed Pronunciation in Early Middle Chinese, Late Middle Chinese, and Early Mandarin. Vancouver: UBC Press.

Qu, W., & Li, R. (2015). Translation of Personal and Place Names from and into Chinese in Modern China. Int J Semiot Law, 28, 525-557.

Quanguo Kexue Jishu Mingci Shending Weiyuanhui 全国科学技术名词审定委员会 ("China National Committee for Terms in Sciences and Technologies"). (2017, May 10). Retrieved from http://www.cnctst.cn

Quanguo Renmin Daibiao Dahui 全国人民代表大会 ("National People’s Congress of the People’s Republic of China"). (2017, May 10). Retrieved from http://www.npc.gov.cn/

Ramsey, R. S. (1989). The languages of China. Princeton: Princeton University Press.

San, D. (2007). The Phonology of Standard Chinese. New York: Oxford University Press.

Sapir, E. (1921). Language: An Introduction to the Study of Speech. New York: Harcourt, Brace and Company.

Schmitt, B. H., Pan, Y., & Tavassoli, N. T. (1994). Language and Consumer Memory: The Impact of Linguistic Differences between Chinese and English. Journal of Consumer Research, 21(3), 419-431.

Shen, H. H., & Ke, C. (2007). Radical Awareness and Word Acquisition among Nonnative Learners of Chinese. The Modern Language Journal, 91(1), 97-111.

Shen, Y. (2009). Borrowed Words in English and Chinese Vocabulary. English Language Teaching, 2(1), 62-67.

Shi, W. (2006). The Study of Lexical Borrowing in Modern Chinese. China Academic Journal Electronic Publishing House, 35-37.

Shi Ying 石颖. (2015). Jianxi guoli bianyiguan dui Yingyu fanyi de gongxian 简析国立编译馆对英语译的贡献 ("The Contribution of the National Translation and Compilation Center to the Translation of English"). Lan Tai Shijie, 150-151.

Shi Youwei 史有为. (2000). Hanyu wailici 汉语外来词 ("Loanwords in Chinese"). Beijing: Shangwu Yinshuguan.

Shi Youwei 史有为. (2013). Hanyu wailaici: zengdingben 汉语外来词: 增订本 ("Loanwords in Chinese: revised"). Beijing: The Commercial Press.

Shi, X. (2015). The influence of Buddhist Sanskrit on Chinese. In Wang, & Sun, Oxford Dictionary of Chinese Linguistics. Oxford: Oxford University Press.

Sinnemäki, K. (2008). Complexity Trade-offs between the Subsystems of Language. In M. Miestamo, K. Sinnemäki, & F. Karlsson, Language Complexity: Typology, Contact, Change (pp. 67-88). Amsterdam: John Benjamins Publishing Company.

Sun, C. (2006). Chinese: A Linguistic Introduction. Cambridge: Cambridge University Press.

Sun, H., & Jiang, K. (2000). A Study of Recent Borrowings in Mandarin. American Speech, 75(1), 98-106.

Sun Weizhang 孙维张. (2007). Fojiao yuci cidian 佛教语词词典 ("Dictionary of Buddhist Words"). Beijing: Yuwen Chubanshe.

Thomason, S. G. (2001). Language Contact. Edinburgh: Edinburgh University Press.

Thomason, S. G. (2010). Contact Explanations in Linguistics. In R. Hickey, The Handbook of Language Contact. (pp. 31-47). Malden: Wiley-Blackwell.

Tian, F. (2012). Orthographic Constraints on the Integration of English Loanwords in Mandarin Chinese. Theory and Practice in Language Studies, 2(5), 965-971.

Trask, L. (2000). The Dictionary of Historical and Comparative Linguistics. Edinburgh: Edinburgh University Press.

T'sou, B. K. (2001). Language Contact and Lexical Innovation. In M. Lackner, I. Amelung, & J. Kurtz, New Terms for New Ideas: Western Knowledge and Lexical Change in Late Imperial China (pp. 35-56). Leiden: Brill.

Virga, P., & Khundanpur, S. (2003). Transliteration of Proper Names in Cross-Language Applications. Proceedings of the 26th annual international ACM SIGIR conference on Research and development in informaion retrieval. Toronto.

Walsh, O. (2016). Linguistic Purism: Language Attitudes in France and Quebec. Amsterdam: John Benjamins Publishing Company.

Wang, F. (2012). An Approach to the Translation of Brand Names. Theory and Practice in Language Studies, 2(9), 1945-1949.

Wang, H. (2004). Loans from the Middle Kingdom Revisited. English Today, 20(1), 47-49.

Wang, H., & Yang, Y. (2006). Using Letter Words in China. English Today 87, 22(3), 47-50.

Wang, L. (1954). Lun hanzi biaozhunyu 论汉字标准语 (“On the Standard Language of the Chinese People”). Zhongguo Yuwen, 24, 13-19.

Wang Peng 王朋, & Wang Lu 王璐. (2007). Yingyu suolüeci de yuyong gongneng jiqi dui Hanyu de shentou 英语缩略词的语用功能及其对汉语的渗透 ("Pragmatic Functions of English Abbreviations and Their Infiltration on Chinese"). Shandong Foreign Language Teaching Journal, 117(2), 72-76.

Wang, W. S., & Sun, C. eds. (2015). The Oxford handbook of Chinese linguistics. Oxford: Oxford University Press.

Weinreich, U. (1953). Languages in Contact: Findings and Problems. The Hague: Mouton.

Wiebusch, T., & Tadmor, U. (2009). Loanwords in Mandarin Chinese. In M. Haspelmath, & U. Tadmor, Loanwords in the World's Languages: A Comparative Handbook (pp. 575-598). Berlin: De Gruyter Mouton.

Wilkinson, E. P. (2000). Chinese History: A Manual. Harvard: Harvard University Asia Center.

Winford, D. (2010). Contact and Borrowing. In R. Hickey, The Handbook of Language Contact. (pp. 31-47). Malden: Wiley-Blackwell.

Wu, H. I. (2006). Stress to Tone: A Study of Tone Loans in Mandarin Chinese. MIT Working Papers in Linguistics, 52, 227-253.

Wu Jingrong 吴景荣, & Cheng Zhenqiu 程镇球. (2007). Xin shidai hanying da cidian 新时代汉英大词典 ("New Age Chinese-English Dictionary"). Beijing: The Commercial Press.

Xinhua News Agency Proper Names and Translation Service. (1993). Names of the World's Peoples: A Comprehensive Dictionary of Names in Roman-Chinese. Beijing: China Translation & Publishing Corporation.

Yan, C. (2013). On Lexical Borrowing from English into Chinese via Transliteration. English Language and Literature Studies, 3(4), 1-6.

Yang Xipeng 杨锡彭. (2007). Hanyu wailaici yanjiu 汉语外来词研究 ("A Study on Loanwords in Chinese"). Shanghai: Renmin Chubanshe.

Yip, P. (2000). The Chinese Lexicon: A Comprehensive Survey. Hove: Psychology Press.

You, R. (2016). Dialect Characters. In R. Sybesm, Encyclopedia of Chinese Language and Linguistics (Vol. 2, pp. 38-42). Leiden: Brill.

Yu Liming俞理明, & Gu Manlin 顾满林. (2013). Donghan Fodao wenxian cihui xinzhi yanjiu 东汉佛道文献词汇新质研究 ("A Study on the Neologisms of the Buddhist and Taoist Scriptures in Eastern Han Dynasty"). Beijing: The Commercial Press.

Zhang, B. (2002). Newly Compiled Modern Chinese. Shanghai: Fudan University Press.

Zhang, B., & Yang, R. R. (2004). Putonghua Education and Language Policy in Postcolonial Hong Kong. In M. Zhou, Language Policy in the People's Republic of China: Theory and Practice since 1949 (pp. 143-161). New York: Kluwer Academic Publishers.

Zhang, S., & Schmitt, B. H. (2001). Creating Local Brands in Multilingual International Markets. Journal of Marketing Research, 38(3), 313-325.

Zhao, H. (2006). Application of Conversational Cooperative Principle in Loanword Translation (huihua hezuo yuanze zai wailaici fanyi zhong de yingyong 会话合作原则在外来语翻译中的应用) Master dissertation at Dalian University of Technology.

Zhongguo Yuyan Wenzi Wang 中国语言文字网 ("Chinese Governmental Website on Language"). (2017, May 10). Retrieved from http://www.china-language.gov.cn

Zhou, C., & Jiang, Y. (2004). Wailaici and English borrowings in Chinese. English Today 79, 20(3), 45-52.

Zhou, M., & Ross, H. A. (2004). The Context of the Theory and Practice of China's Language Policy. In M. Zhou, Language Policy in the People's Republic of China: Theory and Practice since 1949 (pp. 1-18). New York: Kluwer Academic Publishers.

Zhu Xiaohua 朱小华. (2008). Yinghan falü wailaici duibi yanjiu 英汉法律外来词对比研究 ("A Study on English and Chinese Loanwords concerning Law"). Master thesis. Xinan Zhengfa Daxue.

Zuckermann, G. (2003). Language Contact and Lexical Enrichment in Israeli Hebrew. London, New York: Palgrave Macmillan.

 

Universiteit of Hogeschool
Oosterse Talen en Culturen (China)
Publicatiejaar
2017
Promotor
Christoph Anderl
Kernwoorden